O Κώδικας Διαχείρισης του Εθνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΕΣΜΗΕ), όπως ισχύει με βάση τη υπ’ αριθ. E-89A/2025  απόφαση της ΡΑΑΕΥ εισάγει υποχρέωση παροχής εγγύησης από κάθε εγγεγραμμένο στο Μητρώο του ΑΔΜΗΕ και καθ’ όλη τη διάρκεια ισχύος της Σύμβασης Σύνδεσης του στο ΕΣΜΗΕ. Οι εγγεγραμμένοι σήμερα είναι 91. Ο Κώδικας προβλέπει ότι  «η υποχρέωση παροχής εγγύησης εκπληρώνεται είτε με την προσκόμιση εγγυητικής επιστολής εκδοθείσας από αναγνωρισμένη τράπεζα/πιστωτικό ίδρυμα που λειτουργεί νόμιμα σε χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε με την κατάθεση ποσού σε ειδικό λογαριασμό που τηρεί ο Διαχειριστής του ΕΣΜΗΕ».

Η ως άνω πρόβλεψη, που αποκλείει τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις από τους αποδεκτούς από τον ΑΔΜΗΕ εκδότες εγγυητικών επιστολών, δεν συμβιβάζεται με την αρχή της ισότητας (άρθ. 4 παρ. 1 του Σ), η οποία επιβάλλει την όμοια μεταχείριση όμοιων καταστάσεων και την ανόμοια μεταχείριση ανόμοιων καταστάσεων. Σύμφωνα δε με την νομολογία του ΣτΕ (λ.χ. ΣτΕ 2180/2014ꞏ 226/2013), η έκδηλη άνιση μεταχείριση μπορεί να εκφράζεται και μέσω της απόδοσης εκ του νόμου προνομίου που δεν ερείδεται σε αντικειμενικά και αξιολογικά κριτήρια. Οι εγγυητικές επιστολές, ανανεώνονται ετησίως και έχουν για τους εμπόρους ελάχιστο ύψος 20.000€, το οποίο αυξάνεται από διάφορους παράγοντες, κυρίως από τις ποσότητες των συναλλαγών. Εν προκειμένω, η ασφαλιστική δραστηριότητα παροχής εγγυήσεων, αφενός αναγνωρίζεται από την κείμενη νομοθεσία (άρθ. 22 ν. 2496/1997 γνωστού ως ΑσφΝ), αφετέρου προβλέπεται μαζί με την ασφάλιση εγγυήσεων ως ένας εκ των ασφαλιστικών κλάδων ζημιών (κλάδος 15, άρθ. 4  ν. 4364/2016). Μάλιστα, το γεγονός ότι οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις, όπως και τα πιστωτικά ιδρύματα, εντάσσονται στον αυστηρά ρυθμιζόμενο χρηματοπιστωτικό τομέα, ενισχύει την ισοδυναμία τους ως προς την παροχή των ρυθμισμένων χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών και εν προκειμένω, των  εγγυητικών επιστολών. Κατά συνέπεια, δεν προκύπτει σαφές ή επαρκές αξιολογικό κριτήριο που να δικαιολογεί τον αποκλεισμό των ασφαλιστικών επιχειρήσεων από την εν λόγω δραστηριότητα. Επιπλέον, η ρύθμιση εισάγει περιορισμό της οικονομικής ελευθερίας (άρθ. 5 παρ. 1 Σ), στερώντας από τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις τη δυνατότητα άσκησης μέρους της επιχειρηματικής των δραστηριότητας, χωρίς προς τούτο να πληρούνται τα κριτήρια της αναγκαιότητας, της προσφορότητας και της εν στενή έννοια  αναλογικότητας (άρθ. 25 παρ. 1 εδ. γ΄ Σ), ενόψει και της απουσίας σχετικής αιτιολογικής βάσης.

Ο μη νόμιμος αποκλεισμός των ασφαλιστικών επιχειρήσεων από την κανονιστική πράξη της ΡΑΑΕΥ που αποτελεί ο Κώδικας Διαχείρισης ΕΣΜΗΕ, θα πρέπει συνεπώς να αρθεί με πράξη διορθωτικής παρέμβασης, ώστε διαζευκτικά να περιλαμβάνονται εγγυητικές επιστολές εκδόσεως είτε  των ασφαλιστικών εταιριών είτε των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Να σημειώνεται ότι αντίστοιχη διαζευκτική διατύπωση απαντάται ήδη στο άρθ. 11 παρ. 3 της Πρότυπης Σύμβασης-Πλαίσιο για τη Μεταφορά Φυσικού Αερίου, η οποία καταρτίζεται με τον Διαχειριστή του Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου (ΔΕΣΦΑ), γεγονός που καταδεικνύει τη συμβατότητα της προτεινόμενης ρύθμισης με την υφιστάμενη κανονιστική πρακτική.

The post Νόμιμος αποκλεισμός εκ μέρους του ΑΔΜΗΕ των ασφαλιστικών επιχειρήσεων από την έκδοση εγγυητικών επιστολών; appeared first on Rokas Law Firm.

1. Με το νέο άρθ. 27Α που προστέθηκε στον ν. 4784/2021 με τον ν. 5322/2026 εισάγεται

«Υποχρέωση ασφάλισης Ελαφρών Προσωπικών Ηλεκτρικών Οχημάτων (Ε.Π.Η.Ο)». Ο νόμος εννοεί, όπως συνάγεται από το κείμενο της διάταξης, «υποχρέωση ασφάλισης κατά του κινδύνου αστικής ευθύνης», καθόσον ασφάλιση χωρίς προσδιορισμό του κινδύνου που καλύπτει δεν είναι νοητή. Η υποχρέωση βαρύνει τον κύριο και τον κάτοχο των Ε.Π.Η.Ο. με ηλεκτροκινητήρα, ως τα οχήματα αυτά ορίζονται στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ), τα οποία είναι α] τα πατίνια / e-scooters, β] τα τροχοπέδιλα (rollers), γ] οι τροχοσανίδες (skateboards) και δ] τα αυτοεξισορροπούμενα προσωπικά οχήματα.

2. Στην παρ. 1, η διάταξη προβλέπει ότι ο κύριος και ο κάτοχος των ως άνω Ε.Π.Η.Ο.

«υποχρεούται σε ασφάλιση γενικής αστικής ευθύνης έναντι τρίτου για την κυκλοφορία των οχημάτων αυτών». Ο ν. 4364/2016 για την ανάληψη και άσκηση δραστηριοτήτων (αντ)ασφάλισης, στο άρθ. 4 αυτού, προβλέπει μεν πως, όποια ασφάλιση αστικής ευθύνης δεν είναι ασφάλιση αστικής ευθύνης από χερσαία οχήματα, από αεροσκάφη και από θαλάσσια κ.λπ. πλοία, εντάσσεται στον κλάδο των ασφαλίσεων γενικής αστικής ευθύνης, πλην όμως πρόκειται για ονομασίες που χρησιμοποιεί ο νόμος για να ταξινομήσει τους κινδύνους των επιμέρους κλάδων ασφαλίσεων για τους οποίους μπορεί να δοθεί από την εποπτική Αρχή άδεια εργασιών σε μία ασφαλιστική επιχείρηση. Αντίθετα, στο επίπεδο των συμβατικών σχέσεων ασφαλισμένου – ασφαλιστικής επιχείρησης, η ονομασία «ασφάλιση γενικής αστικής ευθύνης» δεν μπορεί να αφορά κάλυψη κάθε αστικής ευθύνης, αλλά θα αφορά πάντα ασφάλιση κάποιου επιμέρους κινδύνου ή κατηγορίας κινδύνων αστικής ευθύνης. Αλλά και ως ταξινομημένος κλάδος, η ασφάλιση γενικής αστικής ευθύνης περιλαμβάνει κάθε είδους ασφάλιση αστικής ευθύνης εκτός της αστικής ευθύνης χερσαίων αυτοκίνητων οχημάτων, αεροσκαφών και θαλάσσιων κ.λπ. σκαφών, που αποτελούν διακεκριμένους κλάδους. Εν προκειμένω, ο κίνδυνος που θα πρέπει να καλύπτεται από την νέα υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης που εισάγει η διάταξη είναι ο κίνδυνος αστικής ευθύνης έναντι του τρίτου ζημιωθέντα από την κυκλοφορία του Ε.Π.Η.Ο. Έτσι, η αναφορά της διάταξης σε «ασφάλιση γενικής αστικής ευθύνης…» αναιρείται από την συνέχεια της φράσης «…έναντι τρίτου για την κυκλοφορία των οχημάτων αυτών». Αλλά και από την άποψη της ταξινόμησης των ασφαλιστικών κινδύνων που γίνεται για τις ανάγκες της εποπτείας, η ασφάλιση αστικής ευθύνης του κυρίου και κατόχου Ε.Π.Η.Ο. κατατάσσεται στον ασφαλιστικό κλάδο «αστική ευθύνη από χερσαία αυτοκίνητα οχήματα» και όχι στον κλάδο «γενική αστική ευθύνη», γιατί το Ε.Π.Η.Ο. είναι όχημα, ο δε ο τίτλος του κλάδου 10 («αστική ευθύνη από χερσαία αυτοκίνητα οχήματα») δεν αναφέρεται αποκλειστικά στα οχήματα των οποίων ο κύριος/κάτοχος υποχρεούται να έχει ασφάλιση αστικής ευθύνης από ατυχήματα τρίτων σύμφωνα με το π.δ. 237/1986, αλλά αδιακρίτως στα όποια αυτοκίνητα οχήματα. Διαφορετικά η ασφάλιση αστικής ευθύνης έναντι τρίτων για ατυχήματα από αυτοκίνητα στα οποία δεν εφαρμόζεται το π.δ. 237/1986, θα έπρεπε να κατατάσσεται στον γενικό κλάδο «ασφάλισης γενικής αστικής ευθύνης». Υπάρχουν περισσότεροι από 40 υποχρεωτικά καλυπτόμενοι κίνδυνοι αστικής ευθύνης, με τις σχετικές υποχρεωτικές ασφαλίσεις να ονομάζονται σύμφωνα με τον κίνδυνο που καλύπτουν, όπως λ.χ. η υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης των ασφαλιστικών διαμεσολαβητών, η οποία δεν ονομάζεται ασφάλιση γενικής αστικής ευθύνης, χωρίς να έχει καμία σημασία ότι, για να μπορεί να ασκηθεί η ασφάλιση αυτή, θα πρέπει η ασφαλιστική επιχείρηση να έχει άδεια για την άσκηση του κλάδου γενικής αστικής ευθύνης. Ως ονομασία της ασφαλιστικής σύμβασης δίδεται ο κίνδυνος ή οι κίνδυνοι που καλύπτονται από την συγκεκριμένη ασφαλιστική σύμβαση και όχι ένας κλάδος από τους 18 κλάδους στους οποίους ταξινομούνται οι ασφαλιστικές εργασίες με σκοπό να δοθεί η άδεια εργασιών από την εποπτική Αρχή στην αιτούσα ασφαλιστική επιχείρηση, η οποία μπορεί να ζητήσει άδεια εργασιών για έναν ή περισσότερους ή και τους 18 κλάδους.

Ακολούθως, η νέα διάταξη προβλέπει ότι η υποχρεωτική ασφάλιση καλύπτει υποχρεωτικά «σωματικές βλάβες, τον θάνατο και τις υλικές ζημίες που προκαλούνται από την κυκλοφορία του ως άνω Ε.Π.Η.Ο. (…) και καταλαμβάνει και την αστική ευθύνη του οδηγού για ποσό €50.000 ανά περιστατικό και συνολικά κατ’ έτος για όλα τα περιστατικά». Όμως εφόσον η διάταξη τιτλοφορείται υποχρέωση ασφάλισης Ε.Π.Η.Ο., αναγκαία οι σωματικές βλάβες, ο θάνατος και οι υλικές ζημίες που προκαλούνται από την κυκλοφορία του γεννούν αστική ευθύνη του οδηγού και η προσθήκη της αναφοράς σε «υποχρέωση ασφάλισης της αστικής ευθύνης του οδηγού» έχει νόημα μόνο ως προς το σκέλος του καθορισμού του κατώτατου ορίου αστικής ευθύνης για το οποίο πρέπει να είναι ασφαλισμένος ο οδηγός του οχήματος αυτού.

3. Η παρ. 1 τελειώνει με την πρόβλεψη ότι «σε περίπτωση κάλυψης προσωπικού ατυχήματος νόμιμου οδηγού του Ε.Π.Η.Ο., το ελάχιστο ποσό κάλυψης για μόνιμη ολική ανικανότητα, μόνιμη μερική ανικανότητα και απώλεια ζωής από ατύχημα ανά περιστατικό και συνολικά κατ’ έτος για όλα τα περιστατικά ορίζεται στα €10.000». Η πρόβλεψη αφορά μόνο την περίπτωση που ο κύριος ή κάτοχος του οχήματος θελήσει να διενεργήσει ασφάλιση υπέρ του οδηγού του οχήματος κατά προσωπικού του ατυχήματος. Σε αυτήν την περίπτωση ο οδηγός πρέπει να είναι «νόμιμος», δηλαδή να το οδηγούσε σύμφωνα με την εκπεφρασμένη ή προκύπτουσα βούληση του κυρίου ή κατόχου αυτού και το κατώτατο όριο κάλυψης πρέπει να είναι €10.000. Αφού όμως αυτή η κάλυψη δεν αφορά τον υποχρεωτικά ασφαλισμένο κίνδυνο αστικής ευθύνης του οδηγού του οχήματος, αλλά τον κίνδυνο προσωπικού ατυχήματος του οδηγού και παρέχεται προαιρετικά, μόνο «σε περίπτωση» που συναφθεί, δεν υπάρχει λόγος ορισμού ελάχιστου ποσού, αφού μπορεί ο κύριος / κάτοχος του Ε.Π.Η.Ο. να μην προβεί καν στην ασφάλιση αυτή. Εξάλλου, η ελευθερία των συμβάσεων επιτρέπει να συμφωνηθεί ασφάλιση προσωπικού ατυχήματος και για πολύ υψηλότερο κατώτατο ποσό και να καλύπτει ακόμα και τον μη νόμιμο οδηγό.

4. Στην παρ. 2 της διάταξης του νέου άρθ. 27Α προβλέπεται ότι η ασφάλιση δεν παρέχεται αν δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις του άρθ. 44 παρ. 10 του ΚΟΚ, που αφορά το ελάχιστο όριο ηλικίας του οδηγού. Με τροποποίηση της ως άνω διάταξης του ΚΟΚ που εισάγει το άρθ. 76 παρ. 2 του νέου νόμου, στον οποίο περιέχεται και η ρύθμιση περί υποχρεωτικής ασφάλισης του κυρίου / κατόχου Ε.Π.Η.Ο., προβλέπεται ως γενικό ηλικιακό όριο για την νόμιμη οδήγηση όλων των Ε.Π.Η.Ο. (πλην των αναπηρικών αμαξιδίων) τα 17 έτη (ενώ μέχρι σήμερα το όριο ήταν τα 12 έτη για τα πατίνια και τα 15 έτη για τα τροχοπέδιλα και τις τροχοσανίδες). Δεδομένης υποχρέωσης κάλυψης του οδηγού Ε.Π.Η.Ο., οι ως άνω περιορισμοί αφορούν την υποχρέωση της ασφαλιστικής εταιρίας να μην δέχεται να ασφαλίσει ευθύνη για ατυχήματα Ε.Π.Η.Ο., αν δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του οδηγού οι ως άνω ηλικιακές προϋποθέσεις, σε περίπτωση παράβασης των οποίων, εννοείται, δεν επιτρέπεται να οδηγούνται τα εν λόγω οχήματα.

4. Σημειώνεται ότι η νέα αυτή υποχρεωτική ασφάλιση αφήνει, μεταξύ άλλων, αρρύθμιστο:

α] το ζήτημα της κάλυψης της αστικής ευθύνης του κατόχου έναντι τρίτων ζημιωθέντων από ατύχημα που προξένησε «μη νόμιμος οδηγός». Να σημειωθεί ότι, μεταξύ των άλλων ελλείψεων της διάταξης που εισάγει την υποχρεωτική ασφάλιση αυτή, ο κύριος – μη κάτοχος/οδηγός που προξένησε το ατύχημα, κατ’ αρχήν δεν θα ευθύνεται έναντι του τρίτου ζημιωθέντα, γιατί δεν υφίσταται διάταξη που να θεμελιώνει ευθύνη του κυρίου – μη οδηγού Ε.Π.Η.Ο. από διακινδύνευση, ούτε προφανώς αποτελεί γενεσιουργό λόγο της ευθύνης του κυρίου μόνη η κατοχή του Ε.Π.Η.Ο.. Περαιτέρω, η διάταξη:

β] δεν προβλέπει δικαίωμα ευθείας αγωγής του ζημιωθέντα τρίτου κατά του ασφαλιστή αστικής ευθύνης του κυρίου / κατόχου Ε.Π.Η.Ο.,

γ] δεν προβλέπει αν η ασφαλιστική επιχείρηση μπορεί να αρνηθεί την κάλυψη, αν ο ασφαλισμένος ήθελε παραβεί συμβατικές του υποχρεώσεις και το σπουδαιότερο,

δ] δεν προβλέπει αν η ασφαλιστική επιχείρηση μπορεί να θέσει απαλλακτικές ρήτρες – και ποιες είναι αυτές – για την περίπτωση παραβάσεων ασφαλιστικών όρων ούτε προβλέπει αν και σε ποια έκταση εφαρμόζεται ο ΑσφΝ ενώ, τέλος,

ε] δεν προβλέπει ειδικό μηχανισμό εντοπισμού των ανασφάλιστων Ε.Π.Η.Ο.

The post Υποχρεωτική ασφάλιση ηλεκτρικών πατινιών: Μία αναγκαία, πλην ατελής ρύθμιση appeared first on Rokas Law Firm.

Across Europe, a history of cancer can affect access to financial services, loans, mortgages and insurance. This discrimination arises because past diagnoses are potentially treated as ongoing financial risk, thus it becomes more difficult for cancer survivors to take out insurance, they are subject to higher premiums and more limited coverage, while they are also often excluded from premium services. Article 17 of the General Data Protection Regulation (GDPR) provides for the right to erasure, pursuant to which the data subject may request that the controller erase his or her personal data without undue delay, where one of the grounds set out therein applies. These grounds include, inter alia, circumstances where the personal data are no longer necessary in relation to the purposes for which they were collected, and where the erasure of the personal data is necessary for compliance with a legal obligation to which the controller is subject under Union law. However, in the present case, the issue is not one of data erasure; rather, the matter is that such information ceases to have legal reference, may no longer be relied upon after a specified remission period. The request for information about the policyholder’s oncological medical history is not permitted, nor is it possible to acquire such information when it comes from other sources. Likewise, if this information is in any case available to the operator or financial intermediary, it cannot be used to determine the terms of the contract.

The Data Protection Dimension

In cases involving cancer, the “right to be forgotten” does not necessarily entail the physical deletion of medical records from a hospital’s or healthcare provider’s systems, since such records may legitimately need to be retained for medical, healthcare and other legally recognised purposes. Rather, in this context, the concept primarily concerns restrictions on the use and processing of such health data by insurers and financial institutions, so as to prevent an individual’s previous cancer diagnosis from being used as a basis for unjustified discrimination or adverse decision-making. In any event, from a data protection perspective, health data and medical history are afforded enhanced protection under the GDPR and, more precisely, constitute “special categories of personal data” within the meaning of Article 9 GDPR. In cases such as those involving cancer survivors, because medical data cannot be completely deleted from the healthcare system (for reasons of public health and medical history), the right to erasure (“right to be forgotten”) may operate alongside the right to restriction of processing under Article 18 GDPR. In practical terms, this means that the data are “locked”, while their further processing or use for the purpose of making decisions adversely affecting the individual may be restricted.

The Emerging EU Regulatory Framework

Τhe EU Consumer Credit Directive, published in October 2023, was the first European law to include provisions that personal information, including health data such as past cancer, should not be used to determine creditworthiness. Τhe information used to assess creditworthiness should be necessary and proportionate to the nature, duration, value, and risks of the credit to the consumer, in accordance with the data minimization principle set forth in Regulation (EU) 2016/679, and should be relevant, complete, and accurate. Under the Directive, Member States can set the period after treatment during which health data can still be used, but this cannot exceed 15 years. Later, in September 2024, the European Commission adopted a non binding Code of Conduct on fair access of cancer survivors to financial services, a self regulatory commitment by insurance undertakings to guarantee the right to be forgotten in the context of life insurance policies linked to loans. While this sets a universal framework, some national provisions can still be stricter than medically necessary. Member States will begin applying the Directive from 20 November 2026.

Therefore, the Directive introduces the right to be forgotten (oncological oblivion), which grants cancer survivors the right to not disclose their prior history when applying for life insurance. The Directive has been adopted so far by several member states, among which there is variation in the time period used for the right to be implemented (5-10 years). The said period is shorter in some Member States in case the survivor was underage when diagnosed, provided there is no relapse, as well as in case of diagnosis of non-invasive cancer. Other countries have adopted non-legislative frameworks which work as conventions between the government and the insurer, and regulatory Codes of Conduct.

The Greek Framework: From Self-Regulation to Statutory Protection

Specifically, as far as Greece is concerned, Law No. 5317/2026, which transposes said Directive, sets a five-year period starting from the completion of treatment, after which the use of personal data related to a consumer’s cancer diagnosis is prohibited, in the context of an insurance contract linked to a credit agreement. The authority responsible for supervising and enforcing this provision is the Hellenic Data Protection Authority. Previously, in 2024, a Code of Conduct had been issued, which served as a voluntary commitment by Greek insurance companies. The Code applied to life insurance policies linked to mortgage, business, or consumer loans, with a maximum total insured amount of 300,000 euros. Therefore, the Code of Conduct continues to apply in cases not covered by the scope of the Directive.

The enactment of Law 5317/2026 marks the transition from self-regulation and the Code of Conduct to statutory protection. The use of personal data relating to a consumer’s diagnosis of an oncological disease for the purposes of an insurance contract linked to a credit agreement is prohibited, provided that five (5) years have elapsed since the completion of treatment without any recurrence of the disease. The purpose of this legislative framework is: (i) equal access, (ii) fair insurance premiums, in the sense that a history of cancer may not be used as justification for excessive increases in life insurance premiums, and (iii) the protection of personal data, in the sense that insured persons are no longer required to disclose their medical history once the above-mentioned period has elapsed.

However, in order for the purpose of a legislative provision to be effectively achieved, it is also necessary to provide for legal consequences in the event of its infringement. The unlawful processing and use of such data by a bank or insurance company may trigger, on the one hand, administrative fines and, on the other hand, civil liability for damages.

Since Law 5317/2026 constitutes consumer protection legislation, the General Secretariat for Commerce & Consumer Protection may impose significant administrative fines. Furthermore, as medical data constitute “special category data”, the Hellenic Data Protection Authority may also independently impose an administrative fine. The Bank of Greece, in its capacity as the supervisory authority for insurance companies, also appears to have the power to impose sanctions in cases of non-compliance with the applicable statutory obligations and the relevant Code of Conduct. Furthermore, the consumer has the right to bring proceedings before the civil courts, seeking compensation for non-pecuniary damage resulting from the unlawful processing of their sensitive personal data and the violation of the “Right to be Forgotten”. Finally, potential criminal sanctions cannot be excluded, as Greek data protection legislation (Law 4624/2019), which is also applicable, expressly provides for criminal sanctions. Therefore, Law 5317/2026 establishes the prohibition on such use under Article 16, while the criminal prosecution of company officers or other responsible persons who violate this prohibition is based on the general criminal provisions of Article 38 of Law 4624/2019 (which constitutes the Greek implementing legislation supplementing the GDPR).

You can read the full analysis here: The Right to be forgotten and its impact on the insurance market – Lexology

The post The Right to be forgotten and its impact on the insurance market appeared first on Rokas Law Firm.

Introduction

Year in review

The post New Publication: In-Depth – Insurance and Reinsurance Law Edition 14 appeared first on Rokas Law Firm.

1. Το μέσο επίτευξής του είναι

Α η πρόληψη του τροχαίου και

Β η εγγύηση της άμεσης & πλήρους καταβολής της αποζημίωσης που δικαιούται ο ζημιωθείς στο τροχαίο, η οποία επιτυγχάνεται με την νομοθέτηση αστικής ευθύνης άνευ πταίσματος και υποχρεωτικής ασφάλισης. Το εύρος της εγγυημένης αποζημίωσης που δικαιούται ο ζημιωθείς καθορίζεται εξελικτικά, κυρίως από τις κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις που διαμορφώνουν το διαρκώς μεταβαλλόμενο νομοθετικό πλαίσιο.

Ο σκοπός της άμεσης & πλήρους αποζημίωσης δεν μπορεί να ικανοποιηθεί χωρίς το ΕΚ, λόγω της παθολογίας που παρουσιάζει τόσο το σύστημα της αστικής ευθύνης – όταν το ζημιογόνο όχημα είναι άγνωστο – όσο και το σύστημα της ασφάλισης – όταν το όχημα είναι ανασφάλιστο, αλλά και το σύστημα διακυβέρνησης της ασφαλιστικής επιχείρησης και ασφαλιστικής εποπτείας – όταν η ασφαλιστική εταιρία του ζημιώσαντος ήταν αφερέγγυα. Το ΕΚ καλύπτει τα κενά που αφήνει το σύστημα που βασίζεται στην αστική ευθύνη και στην ασφαλιστική κάλυψη της ευθύνης αυτής.

2. Για πρώτη φορά, με τη νέα Οδηγία ασφάλισης αυτοκινήτων 2021/2118 που συμπληρώνει την πάντα ισχύουσα 2009/103, εισάγεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο ίδιος νόμιμος λόγος ευθύνης των Εγγυητικών Κεφαλαίων των Κρατών-μελών – όπως και του ΕΚ – όπου εδρεύει η αφερέγγυα ασφαλιστική επιχείρηση, απ’ ευθείας έναντι των ζημιωθέντων, προς άμεση και πλήρη αποζημίωσή τους. Η ευθύνη του ΕΚ επί αφερεγγυότητας καλύπτει τέσσερις περιπτώσεις : α) ατύχημα που έγινε στην Ελλάδα από οδηγό ασφαλισμένο σε αφερέγγυα ασφαλιστική επιχείρηση με έδρα στην Ελλάδα, β) ατύχημα που έγινε στην Ελλάδα από οδηγό ασφαλισμένο σε αφερέγγυα ασφαλιστική με έδρα σε άλλο Κράτος – μέλος, γ) ατύχημα που έγινε σε άλλο Κράτος – μέλος από ασφαλισμένο σε αφερέγγυα ασφαλιστική με έδρα στην Ελλάδα, δ) ατύχημα που έγινε σε άλλο Κράτος – μέλος από ασφαλισμένο σε αφερέγγυα ασφαλιστική με έδρα σε άλλο Κράτος μέλος (εφόσον, εννοείται, ο ζημιωθείς έχει ως τόπο συνήθους διαμονής του την Ελλάδα). Ικανοποιείται έτσι η επιταγή του ενωσιακού δικαίου προς ταχεία και πλήρη ικανοποίηση του ζημιωθέντα σε τροχαίο ατύχημα, ισότιμα και χωρίς διάκριση ως προς την έδρα της ασφαλιστικής επιχείρησης του ζημιογόνου οχήματος ή του Κράτους – μέλους όπου συνέβη το ατύχημα. Όμως, η πρόβλεψη της Οδηγίας να αποστέλλει το ΕΚ, εντός τριών μηνών από την παραλαβή της αίτησης αποζημίωσης του αιτούντα προς αυτό, αιτιολογημένη προσφορά ή αιτιολογημένη άρνηση, ενσωματώθηκε με το ν. 5113/2024 κατά τρόπο που την καθιστά ανεφάρμοστη. Τούτο διότι, πρώτον, ο νόμος προβλέπει ότι το ΕΚ θα πρέπει να αποστείλει στον εκκαθαριστή της αφερέγγυας ασφαλιστικής, την αίτηση αποζημίωσης που παρέβαλε, ο οποίος εκκαθαριστής θα πρέπει, εντός προθεσμίας 30 ημερών, να αποστείλει στο ΕΚ την τοποθέτησή του ως προς το αν δέχεται την αίτηση και να τη συνοδεύει από αιτιολογημένη προσφορά αποζημίωσης ή απόρριψη της αίτησης αποζημίωσης· ακολούθως, το ΕΚ θα πρέπει να αποστείλει προσφορά αποζημίωσης ή απόρριψη της αίτησης αποζημίωσης προς τον αιτούντα εντός συνολικά 3 μηνών από την παραλαβή της αίτησης αποζημίωσης εκ μέρους του ΕΚ. Δεύτερον, γιατί ο ν. 5113/2024 προβλέπει σε όλα τα σημεία των ως άνω νέων ρυθμίσεων, επιφύλαξη να τηρείται η διαδικασία του άρθρου 242 παρ. 3 ν. 4364/2016, που είναι διαδικασία της εκκαθάρισης. Τούτο σημαίνει αναμονή (έως) 30 ημερών από το διορισμό του εκκαθαριστή έως την πρόσκλησή του προς τους δικαιούχους απαιτήσεων προς αναγγελία αυτών, πλέον τριών εβδομάδων κατά τις οποίες επαναλαμβάνεται η δημοσίευση της σχετικής πρόσκλησης, πλέον 4 μηνών από την τελευταία δημοσίευση για την αναγγελία των απαιτήσεων, πλέον 15 ημερών, μετά την πάροδο των οποίων αρχίζει η διαδικασία της επαλήθευσης που «ολοκληρώνεται το συντομότερο δυνατόν», πλέον 2 μηνών για ανάρτηση της κατάστασης δικαιούχων «απαιτήσεων από ασφάλιση», πλέον τριών εβδομάδων κατά τις οποίες η κατάσταση δημοσιεύεται σε εφημερίδες, πλέον 45 ημερών από την τελευταία δημοσίευση προς υποβολή αντιρρήσεων κατά της κατάστασης. Έτσι, αν ακολουθήσουμε την επιφύλαξη, αναγκαία καταργείται η τρίμηνη προθεσμία απάντησης στην αίτηση αποζημίωσης του ζημιωθέντα τρίτου, ενώ αν ακολουθήσουμε την τρίμηνη προθεσμία, καταργείται η επιφύλαξη. Αντιμετωπίζονται, δηλαδή, οι ζημιωθέντες τρίτοι από τον νόμο της μεταφοράς της Οδηγίας, όπως οι λοιποί πιστωτές της αφερέγγυας ασφαλιστικής επιχείρησης, παρότι δεν ικανοποιούνται, όπως αυτοί, από ό,τι τυχόν απομείνει από το προϊόν της εκκαθάρισης, αλλά αποκλειστικά από την περιουσία του ΕΚ που καταβάλει σε αυτούς, ό,τι θα δικαιούντο αν δεν είχε κηρυχθεί η ασφαλιστική επιχείρηση σε ασφαλιστική εκκαθάριση.

3. Η Οδηγία και ο εθνικός νόμος έχουν αυστηροποιήσει τις κυρώσεις κατά των παραβατών της υποχρέωσης ασφάλισης, ώστε να μην επιβαρύνεται το ΕΚ με αποζημιώσεις τρίτων ζημιωθέντων από ανασφάλιστα οχήματα, άλλως να περιορίζεται η ευθύνη του. Τούτο δικαιολογείται παρόλο που το ΕΚ είναι ν.π. ιδιωτικού δικαίου, γιατί είναι μη εμπορική επιχείρηση, που επιτελεί κοινωνικό σκοπό, όπως γίνεται δεκτό από τον Άρειο Πάγο και σε άλλα εθνικά δίκαια, όπως στη Γαλλία όπου το Γαλλικό Ακυρωτικό έχει κρίνει ότι ο αντίστοιχος του ΕΚ οργανισμός (Fonds de Garantie des Assurances Obligatoires de dommages) εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.

4. Στο όχι απώτερο μέλλον αναμένεται η κυκλοφορία «πλήρως αυτόνομων» οχημάτων [ΑΟ], όπου το όχημα θα οδηγείται χωρίς οδηγό ή χωρίς κατ’ ανάγκη σύμπραξη οδηγού. Με το ισχύον νομικό καθεστώς, ο ζημιωθείς μπορεί να στραφεί κατά του κατόχου/κυρίου του ΑΟ και της ασφαλιστικής εταιρίας που παρέχει κάλυψη αστικής ευθύνης αυτών, καθόσον και στην ασφάλιση ΑΟ θα υπάρχει κάτοχος / κύριος. Η δε ασφαλιστική επιχείρηση που κατέβαλε αποζημίωση στον τρίτο ζημιωθέντα θα μπορεί να στραφεί:

Α. Κατά των «φορέων ΑΟ» που μπορεί να είναι διάφορα πρόσωπα, με βάση την νέα Οδηγία για τα ελαττωματικά προϊόντα που εισάγει αυστηρή ευθύνη και συγκεκριμένα κατά [1] του κατασκευαστή ή πάροχου του ΑΟ, αλλά και [2] των παρόχων ψηφιακών τεχνολογιών, [3] δημιουργών συστημάτων ΤΝ συμπεριλαμβανομένων και [4] φορέων συστημάτων πλοήγησης και [5] λογισμικού, στα οποία βασίζεται το AO και επηρεάζουν την ασφάλεια στην οδήγησή του. Αντικατάσταση της κατά της ασφαλιστικής επιχείρησης ευθείας αγωγής με ευθεία αγωγή κατά των υπαιτίων με βάση την Οδηγία για τα ελαττωματικά προϊόντα, δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή τόσο χάριν απλοποίησης και μη αλλαγής του σημερινού καθεστώτος, με εισαγωγή περιττής διακεκριμένης ρύθμισης, όσο και γιατί η Οδηγία δεν είναι ισοδυνάμου αποτελέσματος με την ευθεία αγωγή κατά του κατόχου· ή

Β. Κατά του χειριστή του ΑΟ ήτοι του προσώπου που [1] έδωσε λαθεμένες / παράνομες εντολές ή [2] είχε δώσει δεδομένα στο ΑΟ κατά παράβαση των οδηγιών του κατασκευαστή / φορέα ΑΟ ή δεν είχε ακολουθήσει υποδείξεις/προειδοποιήσεις του κατασκευαστή / προμηθευτή του ΑΟ. Ο χειριστής του ΑΟ δεν πρέπει να έχει αντικειμενική ευθύνη, η δε έκταση της ευθύνης του δεν πρέπει να ισούται με την απεριόριστη ευθύνη που έχει ο κάτοχος μη αυτόνομου ή ετερόνομου οχήματος [ΕΟ], αλλά να είναι ανάλογη με την υποκειμενική ευθύνη του στην πρόκληση της ζημιάς.

Συνεπώς, παραμένει το σημερινό καθεστώς της αποζημίωσης του τρίτου ζημιωθέντα όταν το όχημα που προκάλεσε το ατύχημα ήταν ΑΟ, όμως στο κόστος της ασφάλισης θα πρέπει να συμμετάσχει και ο κατασκευαστής του. Τούτο γιατί στα ΕΟ, τα ατυχήματα που οφείλονται σε ελάττωμα του οχήματος, σύμφωνα με στατιστικές που αναρτιούνται στο διαδίκτυο, καταλαμβάνουν μόνο το 1% αποδιδόμενα σε ποσοστό άνω του 70% σε ανθρώπινο λάθος, ενώ στα ΑΟ ισχύει σχεδόν το αντίστροφο, με τον παράγοντα ελαττώματος του οχήματος και του ηλεκτρονικού του συστήματος, που συνεπάγεται ευθύνη του κατασκευαστή, να καταλαμβάνουν άνω του 80% των ατυχημάτων (εννοείται, σε χώρες που επιτρέπεται ήδη η κυκλοφορία των ΑΟ). Σε αυτές τις περιπτώσεις παραμένει και η ευθύνη του ΕΚ, αλλά περιορισμένη, αφού άγνωστα και ανασφάλιστα ΑΟ προφανώς θα υπάρχουν πολύ λιγότερα.

Αποτελεί, επομένως, ο θεσμός του ΕΕ την πιο έντονη έκφανση του κοινωνικού ρόλου που έχει ανατεθεί στην ιδιωτική ασφάλιση τόσο από τη Χώρα μας όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέσω των εισφορών της αγοράς ασφάλισης ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων καλύπτονται τα κενά που αφήνει το σύστημα της αυστηρής αστικής ευθύνης και της υποχρεωτικής ασφάλισης, ώστε ο ζημιωθείς να αποζημιώνεται πάντοτε άμεσα και πλήρως για ό,τι δικαιούται.

Ωστόσο, η άρτια θέσπιση και εφαρμογή του συστήματος αποζημίωσης των ζημιωθέντων σε τροχαία ατυχήματα βρίσκεται σε αντίθεση με την εφαρμογή ενός αποτελεσματικού συστήματος πρόληψης τροχαίων ατυχημάτων, καθώς τα τροχαία εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται σε μεγάλο βαθμό ως “κανονικότητα”, με στόχο τη μείωση και όχι την εξάλειψή τους.

The post Ο πρωτεύων σκοπός: η προστασία των ανθρώπων από τα τροχαία ατυχήματα appeared first on Rokas Law Firm.

New publication: Chapter “Greece” in IEL Insurance Law

(Chapter drafted by em. Prof. Ioannis Rokas, Senior Partner, and Kosmas Karanikolas, Senior Associate, for IEL Insurance Law)

We are pleased to announce the release of the new edition of the collective, multijurisdictional book “Insurance Law” (ed. by Prof. Dr. Herman Cousy), forming part of the comparative law series “International Encypoaedia of Laws”, in which our Senior Partner, em. Prof. I. Rokas, along with our Senior Associate, Kosmas Karanikolas, have authored the Chapter for Greece.

The Chapter in question provides a concise overview of Insurance Law in Greece, seen from both a contractual and a regulatory viewpoint. The monograph :

• Briefly outlines the socio-political and economic environment of Greece and the current status of the local insurance market,
• Explores the fundamental aspects of all insurance contracts (insurable risks, contracts’ formation, parties’ obligations, etc.),
• Delves into the operation of individual classes of insurance which are prevalent in the local market, such as marine and MTPL insurance,
• Summarizes the essential regulatory provisions related to the pursuit of (re)insurance by insurance undertakings licensed in Greece or in other EEA countries, conducting cross-border activities, and
• Incidentally touches upon issues “peripheral” to private insurance, such as social insurance and taxation.

This contribution provides a valuable up-to-date perspective on Insurance Law in Greece, thus being a useful tool for both local and international professionals.

The chapter for Greece is available here: (pdf).

The post New publication: Chapter “Greece” in IEL Insurance Law appeared first on Rokas Law Firm.

Foreign Insurance Company’s Legal Representative in Litigation

(Article drafted by Andreas Papastathis, Partner of Rokas Law Firm and Evanthia Kotzairaki, Associate of Rokas Law Firm)

The legal issue of whether the authorized agent of a foreign entity in Greece may become a party to a dispute arising from a legal relationship involving such foreign company has occupied the legal community numerous times. A well-substantiated answer to this question was provided by the Hellenic Supreme Court of Cassation (Areios Pagos) in Decision No. 1303/2024, which, by defining the concept of the “party” to legal proceedings, distinguished between the concepts of the direct representative and the special representative of a foreign insurance undertaking. The authorized agent, under the definition of L. 4364/2016, implementing Directive Solvency II, is a direct representative, as defined in civil law, whereas the special representative, under the definition of the aforementioned Law, which is appointed by foreign insurance undertakings providing motor vehicle third party liability insurance in Greece under the Freedom of Services regime (FoS), operates as an assistant to the fulfillment of the entity’s obligations. In both cases, the foreign insurance company remains the subject of the contractual relationship. Decision 1303/2024 (of the Supreme Court of Cassation) concerns a dispute involving the foreign insurance company “Lloyd’s Insurance Company S.A.”, based in Brussels, Belgium, which is lawfully represented in Greece pursuant to Law 4364/2016 by “Lloyd’s of London (Representative Office) HELLAS – Single-Member Private Company”, based in Athens. The Court held, though, that the its lawful representative of the latter in Greece does not become a party to legal proceedings.

Read the full article “Foreign Insurance Company’s Legal Representative in Litigation” in English here

Εκπρόσωπος Αλλοδαπής Εταιρείας, διαδικος ή όχι;

(Άρθρο που συνέταξαν οι Ανδρέας Παπαστάθης, Partner και Ευανθία Κοτζαϊράκη, Associate της Ρόκας Δικηγορικής Εταιρείας)

Ουκ ολίγες φορές έχει απασχολήσει τον νομικό κόσμο η προβληματική εάν ο νόμιμος αντιπρόσωπος αλλοδαπής εταιρίας στην Ελλάδα δύναται να καταστεί διάδικος σε ανακύπτουσα διαφορά συνεπεία της έννομης σχέσης με υποκείμενο την αλλοδαπή εταιρία. Τεκμηριωμένη απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα έδωσε ο Άρειος Πάγος με την με αριθμό 1303/2024 απόφασή του, η οποία ερμηνεύοντας την έννοια του διαδίκου, προέβη παράλληλα σε διάκριση των εννοιών του άμεσου αντιπροσώπου και του ειδικού αντιπροσώπου μίας αλλοδαπής ασφαλιστικής επιχείρησης. Ο νόμιμος αντιπρόσωπος, κατά την έννοια του ν. 4364/2016 που μετέφερε την Οδηγία Solvency ΙI, αποτελεί άμεσο αντιπρόσωπο, κατά την έννοια του γενικού δικαίου, ενώ ο ειδικός αντιπρόσωπος κατά την έννοια του ιδίου νόμου, που διορίζεται από αλλοδαπές ασφαλιστικές επιχειρήσεις, οι οποίες ασκούν υπό καθεστώς ελεύθερης παροχής υπηρεσιών ασφαλίσεις αστικής ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων, λειτουργεί κατ’ ουσία ως βοηθός εκπλήρωσης των σχετικών υποχρεώσεων της ασφαλιστικής επιχείρησης. Και στις δύο περιπτώσεις, υποκείμενο της έννομης σχέσης παραμένει η αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρία. Στην υπ’ αρ. 1303/2024 του ΑΠ η διαφορά αφορά την αλλοδαπή ασφαλιστική εταιρία «Lloyd’s Insurance Company S.A.», που εδρεύει στις Βρυξέλλες του Βελγίου, η οποία αντιπροσωπεύεται νόμιμα στην Ελλάδα, δυνάμει του ως άνω ν. 4364/2016 (άρθ. 115), από την ανώνυμη εταιρεία «Lloyd’s of London (Γραφείο Αντιπροσωπείας) ΕΛΛΑΣ -Μον. Ανώνυμη Εμπορική Εταιρεία», που εδρεύει στην Αθήνα.

Αποκτήστε πρόσβαση στο άρθρο”Εκπρόσωπος Αλλοδαπής Εταιρείας, διάδικος ή όχι;“στα Ελληνικά εδώ

The post Foreign Insurance Company’s Legal Representative in Litigation appeared first on Rokas Law Firm.

“Obligation for conclusion of business insurance for partial coverage of material damages caused by fire, flood, or earthquake, classified as natural catastrophes, applicable to businesses and vehicles”

(Article drafted by Mara Vasileiou, Associate & Andreas Papastathis, Partner for Lexology on July 29, 2025)

Law 5116/2024 introduces a landmark shift in Greece’s approach to managing natural disaster risks, mandating compulsory insurance for businesses and vehicles against material damages from earthquakes, forest fires, and floods. Specifically, all businesses with annual gross revenues exceeding €500,000 must insure their physical assets—buildings, equipment, inventory, and vehicles—at a minimum of 70% of their value. Similarly, car owners whose vehicles are regularly parked in Greece must obtain insurance for damage caused by forest fires and floods, in addition to the already mandatory third-party liability coverage.

This new framework moves beyond traditional civil liability schemes, focusing instead on compensating the insured party directly for their losses. It reflects the growing urgency to address climate change-related risks and aims to reduce the financial burden on the state while enhancing private sector resilience and supporting long-term economic stability.

However, the law’s broad and ambiguous provisions—despite recent regulatory clarifications—leave key issues unresolved, such as how to value fluctuating assets, monitor continuous compliance, and handle coverage gaps. Penalties for non-compliance include fines starting at €10,000 and exclusion from state aid in the event of uninsured damages.

Ultimately, Law 5116/2024 marks a pivotal step toward a mixed public-private model of disaster risk financing—one that aims to promote a culture of prevention, strengthen the insurance market, and foster a more resilient business environment in the face of increasing natural catastrophes.

Read the full article here

The post Obligation for conclusion of business insurance for partial coverage of material damages caused by fire, flood, or earthquake, classified as natural catastrophes, applicable to businesses and vehicles appeared first on Rokas Law Firm.

(Contribution by Alkistis Christofilou, Partner and Xenia Kretsovali, Associate, published in Thomson Reuters, Regulatory Intelligence, Country update – Greece: Insurance, July 2025)

We are pleased to announce the publication of the Greece Country Update – Insurance on Thomson Reuters, released in July 2025 and prepared by our team under the leadership of Alkistis Christofilou.

This comprehensive update offers a detailed overview of the Greek insurance legal and regulatory framework, as well as recent market trends and structural developments. It reflects the dynamic evolution of the Greek insurance sector, which continues to adapt and thrive amid macroeconomic challenges, post-pandemic recovery, and European legislative developments.

Key Developments Covered in the Update:

• Regulatory Framework:
  Greek insurance undertakings operate under a regime aligned with EU law, notably the Solvency II Directive (transposed by Law 4364/2016), the Insurance Distribution Directive (IDD) (via Law 4583/2018), and national accounting standards (under Law 4308/2014).
  Foreign insurers from EU/EEA countries may operate in Greece through Freedom of Establishment (FoE) or Freedom of Services (FoS), while third-country insurers may enter the market only via a branch or subsidiary.
• Market Structure and Supervision:
  As of December 2023, the Bank of Greece supervised 31 insurance companies and 5 mutual cooperatives. The market includes life, non-life, and composite insurers, with 185 EEA branches active in Greece.
  Greek insurers have shown strong capital adequacy, with €3.9 billion in own funds (92% Tier 1), €2.1 billion in SCR, and €0.8 billion in MCR, underscoring the market’s stability.
• Growth and Investment Trends:
  In 2024, premium production rose by 8.7%, reaching €5.68 billion, evenly split between life and non-life. The sector’s assets totaled €21 billion, with significant investments in state and corporate bonds, and unit-linked insurance products.
  The share of insurance company investments in Greek GDP stood at 7.64%, reflecting their role as major institutional investors.
• Market Dynamics:
  The update addresses shifts in distribution channels, including the expansion of bancassurance and digital platforms, as well as M&A activity reshaping the competitive landscape. Key transactions include the acquisition of Ethniki Insurance by Piraeus Bank, and consolidation in the brokerage sector.
• Outlook:
  While social insurance continues to dominate, private insurance is expected to expand, especially in health and occupational pensions. Market optimism persists, supported by stable GDP growth projections and continued regulatory modernization.

This update contributes to better understanding of the evolving Greek insurance landscape for stakeholders, investors, and market participants. We are proud of our team’s work and their role in delivering this in-depth and timely analysis, which is now available on the Thomson Reuters legal and regulatory intelligence platform.

Access the full chapter here:

The post Greece – Insurance Regulatory and Market Update (July 2025) appeared first on Rokas Law Firm.

New Publication: In-Depth – Insurance and Reinsurance Law

(chapter drafted by Dr Dimitrios Chatzimichael, Partner, Xenia Kretsovali and Xenia Lymperopoulou,  Associates for Lexology-in Depth on June 2, 2025)

We are pleased to share that Dr. Dimitrios Chatzimichael (Partner), Xenia Kretsovali, and Xenia Lymperopoulou (Associates) have contributed to the latest edition of Lexology In-Depth: Insurance and Reinsurance Law (formerly The Insurance and Reinsurance Law Review).

This authoritative guide provides a comprehensive overview of the legal and regulatory frameworks that govern the insurance and reinsurance sectors across key jurisdictions. It focuses on recent legal developments and offers practical insights into:

• Key regulatory challenges facing insurers and intermediaries
• Best practices in drafting and interpreting insurance contracts
• Emerging issues in claims processing and dispute resolution
• Legislative trends and market dynamics in the global insurance industry

The publication serves as a valuable resource for legal professionals, insurers, brokers, and regulators seeking to understand the evolving landscape of insurance and reinsurance law.

Introduction

The insurance undertakings in Greece are distinguished into those practising life

insurance, those practising non-life insurance, and the composite ones that practise

both (life and non-life), depending on the relevant licence granted by the supervisory

authority, the Bank of Greece (BoG). The Greek insurance market’s overall gross premium

production is significantly lower than the EU average, among others, due to the extensive

social security system that covers a substantial portion of private insurance activities,

such as compensation in the case of an accident at work. However, according to a

survey conducted by the Hellenic Association of Insurance Companies (HAIC) among its

members, the total premium production in 0408 increased by 7.€ per cent compared to the

previous year, reaching 56.97 billion. HACI2’s statistics specifically indicate that in 2024, the

gross premium production increased by 7.9 per cent in life insurance and by 9.4 per cent

in non-life insurance.

The role of insurance intermediaries is very important in the Greek market, as most

insurance policies are concluded through an insurance intermediary, while only a small

percentage is concluded by means of direct sales. There is a notable trend towards

concentration in both markets, of insurance undertakings and insurance intermediaries.

There are a great deal of EU-based entities operating in Greece via the regime of

establishment or the freedom of services, and very few examples of non-EEA undertakings

that have established a licensed branch in Greece.

Access the full article of Lexology In-Depth: Insurance and Reinsurance Law here: [Greece]

The post New Publication: In-Depth – Insurance and Reinsurance Law appeared first on Rokas Law Firm.